Bir görünüp
bir kayboluyorum… Buraya yazacağım hiçbir sebep bahane değil aslında..
tembellik yapıyorum blog konusunda.. Bir yazı yazıyorum ‘artık aksatmayacağım’
diyorum ama unutuyorum…
Enerjim
kalmıyor bekli de. İşyerinden eve gittiğimde gündüz harcadığımın iki hatta üç
misli fazla enerjiye ihtiyacım oluyor.
Kuzu iyice hareketlendi birde sorular
sormaya başladı ki beni tüketen asıl o.
Bazen sırf konuşmuş olmak için sorduğu
o kadar belli ki.. Kısacası fenalardayım….
Her akşam
(ama istisnasız HER AKŞAM) eve gittiğimde şu diyalog yaşanıyor;
S: anne
süppiç va mı? (anne sürpriz var mı?)
G: yok
yavrucum
S: neden
yok?
G: çünkü
her akşam sürpriz olmaz.
S: neden
olmaz?
G: her
akşam sana sürpriz alacak kadar param olmayabiliri.
S: neden
olmayabilir?
G: bana
işyerinde hergün para vermiyorlar
S: al anne
(cebinden hayali para çıkarıp veriyor)
G: ……….
Bu
yaşadığımın milyonda biri diyebilirim…
Bir de
koltuk tepelerinde gezinme durumumuz var.
Onun en komik tarafı, düştüğünde
oflayıp puflaya kalkıyor ve kaldığı yerden devam ediyor tırmanmaya. (kendi
düşen ağlamaz modu)
Eve gelir
gelmez kutu kutu pense oynamamız ayrı bir konu…
Geçenlerde
hayvanat bahçesinde ördeklere simit atıyoruz.
Yanına ondan 1-2 yaş büyük bir çocuk
geldi, yavrucum o da simit atıyor.
Bizimkisi bir döndü çocuğa SEN ATMAAAAA… BEN
ATICAAAMM…. SEN GİİİTT….
Çocuğun annesi, hadi gel yavrum biz başka yerde atalım
diye anında uzaklaştı oradan…
Ama o ses tonlaması bana çok tanıdık geldi; ‘ne
biçim çocuk yetiştiriyorlar… çocuğu böyleyse annesi kim bilir ne çirkeftir…
uğraşılmaz bunlarla… vs…’’ kısaca kadın kesin saydırdı bana içinden…
Demek ki
neymiş??? kimseyi yargılamamak, ayıplamamak gerekiyormuş (özellikle çocuk
yetiştirmek konusunda) aynısının daha fenasını sen yaşayabilirmişsin…..
Ben 2 yaş
sendromunu 18 aylık civarı ufak çaplı atlattık sanıyordum. Meğer öncü
sendrommuş o.. asıl tehlike şimdi kapımızda (hatta evimizdeymiş)…
devam edecek....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder